แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ กระรอก แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ กระรอก แสดงบทความทั้งหมด

วันศุกร์ที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2568

กระรอกนักสะสม

 กระรอกเอ นัดประชุมชาวกระรอกทั้งหมด เพื่อหาพื้นที่กลางในการเก็บอาหาร

เนื่องจากที่ผ่านมากระรอกเอ มองเห็นถึงปัญหาของชาวกระรอกที่มักเอาอาหารไปซ่อนตามที่ต่าง ๆ แล้วหาไม่เจอ

เพื่อให้การเก็บอาหารของชาวกระรอกมีประสิทธิภาพ กระรอกเอเลยหาพื้นที่กลางที่อยู่บนเนิน น้ำไม่ท่วม ปลอดภัยและหาเจอง่าย เป็นที่เก็บอาหาร

ในการประชุมมีกระรอกบางส่วนที่ไม่เข้าประชุม และเป็นที่แน่นอนว่ากระรอกเหล่านั้นไม่ได้เอาอาหารมาเก็บไว้ในพื้นที่กลาง

พอเรื่องเป็นแบบนั้น กระรอกเอจึงเรียกประชุมอีกครั้ง และก็เป็นเช่นเคย กระรอกบางส่วนไม่เข้าประชุม

กระรอกเอทั้งโมโหและเสียใจ จนไม่อยากเป็นหัวหน้าชาวกระรอก 

ความรู้ไปถึงหูของกระรอกอาวุโส ที่แม้จะหูไม่ค่อยดีแล้ว แต่ก็ยังพอจับใจความสำคัญได้ จึงแบกสังขารตัวเองออกมาคุยกับกระรอกเอ

"ผมใช้เวลาหลายสัปดาห์เพื่อหาพื้นที่เก็บอาหารที่ดีที่สุด แล้วต้องใช้เวลาอีกหลายวันเพื่อนัดกระรอกทุกตัวมาประชุม แล้วดูสิ่งที่ได้สิ" กระรอกเอตัดพ้อ

กระรอกอาวุโสเดินง่อนแง่นมานั่งข้าง ๆ กระรอกเอ แต่เกือบจะพลัดตกลงไปจากต้นไม้ ดีที่กระรอกเอคว้าไว้ได้ทัน แล้วดึงมานั่งข้าง ๆ 

"อ่าา ขอบใจเจ้ามากนะ ที่ช่วยข้าไว้ ไม่งั้นข้าคงได้ลงไปคุยกับรากมะขามแล้ว" กระรอกอาวุโสยิ้มอ่อนให้กระรอกเอ ก่อนจะพูดต่อ

"เท่าที่ข้าอยู่มาจนป่านนี้ สิ่งนึงที่บอกเจ้าได้อย่างแน่นอนคือ เราไม่อาจทำให้ทุกคนเป็นอย่างที่เราคิดได้ แต่ถ้าเรามั่นใจว่าสิ่งที่เราทำเป็นเรื่องถูกต้อง ก็จงทำต่อไป แล้วผลของมันจะแสดงตัวออกมาในสักวันหนึ่ง" กระรอกอาวุโสพูดจบก็ยิ้มอ่อนอีกครั้ง

กระรอกเอแม้มีความอัดอั้นอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ แต่ดูจากสภาพของกระรอกอาวุโสแล้ว การพาท่านกลับไปนอนพักผ่อนน่าจะเป็นการดีกว่า 

หลังจากที่กระรอกเอ พากระรอกอาวุโสเข้าที่พักแล้ว ความวิตกจากเรื่องการเก็บอาหารก็เบาบางลง เพราะมาวิตกกับสภาพของกระรอกอาวุโสแทน...

ในปีนั้นสภาพอากาศแปรปรวนเกิดความแห้งแล้งอย่างหนักและยาวนาน จนทำให้อาหารขาดแคลน ชาวกระรอกส่วนใหญ่ไม่สามารถหาอาหารได้

กระรอกเอจึงพาชาวกระรอกไปรับอาหารที่พื้นที่เก็บอาหารกลาง

ทำให้ชาวกระรอกพอจะมีอาหารกินประทังชีวิตให้ผ่านพ้นความอดอยากในครั้งนี้ไปได้

ภาพรอยยิ้มและความสุขของชาวกระรอกที่ได้รับการแจกจ่ายอาหารทำให้กระรอกเอเข้าใจในสิ่งที่กระรอกอาวุโสพยายามจะสื่อสาร

"คุณค่าของมันไม่ได้อยู่ที่ทุกคนทำตามเรา แต่อยู่ที่ว่าสิ่งที่เราทำเป็นประโยชน์ต่อทุกคนหรือเปล่า"


วันศุกร์ที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2567

ความเพียรของแมงมุม

 "ปีนมาตั้งหลายต้นแล้ว ยังไม่เจอผลไม้ที่กินได้เลย ผมไม่อยากปีนอีกแล้ว" กระรอกน้อยตัดพ้อกับแม่

"แม่ว่าเราไต่ไปอีกสัก 2-3 ต้นก็น่าจะเจอสวนมะม่วงข้างหน้าแล้ว" แม่กระรอกพูดปลอบ

"เมื่อกี้แม่ก็พูดแบบนี้ ผมปวดขาไต่ไปอีกไม่ไหวแล้ว" กระรอกน้อยตอบอย่างงอแง

"ลองไปอีกนิดนะลูก คราวนี้แม่ว่ามีมะม่วงให้ลูกกินแน่" แม่กระรอกยังคงตอบอย่างใจเย็น

"ไม่ไปๆๆๆๆๆ" กระรอกน้อยนอนเกาะกิ่งไม้แน่นไม่ยอมไปไหน

แม่กระรอกไม่รู้จะทำอย่างไร ตลอดเช้านี้ทั้งสองแม่ลูกยังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลย

ลูกคงงอแงเพราะความหิว แต่ก็ต้องพาไปหาอาหารให้ได้

ระหว่างที่กำลังคิดอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นแมงมุมกำลังชักใย 

แม่กระรอกจึงเกิดความคิดดีๆ ขึ้นมาแล้วชวนให้ลูกดู

"ดูนั่นสิ เห็นแมงมุมชักใยตรงนั้นมั้ย"

ลูกกระรอกมองตามที่แม่ชี้ ก็เห็นแมงมุมตัวหนึ่งกำลังชักใยกับกิ่งไม้

"ลูกว่าแมงมุมชักใยไปทำไม" แม่ถาม

"คงเพราะว่างไม่มีอะไรทำมั้งครับ" ลูกตอบ

"ไม่ใช่สิ แมงมุมชักใยเพราะจะหาอาหาร" แม่อธิบาย

"ชักใยกับกิ่งไม้ตรงนี้จะหาอาหารได้ยังไง" ลูกกระรอกถามอย่างไม่เชื่อ

"เรามารอดูพร้อมๆ กันดีมั้ย"

กระรอกน้อยพยักหน้า แล้วสองแม่ลูกก็เกาะกิ่งไม้มองลงมายังใยแมงมุมที่กิ่งไม้ด้านล่าง

ทั้งสองตัวเฝ้ามองแล้วก็ลุ้นไปกับแมงมุม แต่สักพักก็มีลมพัดมาค่อนข้างแรง จนใยแมงมุมขาด

"โห!" กระรอกน้อยเผลอส่งเสียงออกมา

ระหว่างนั้นแมงมุมก็ไต่ไปตามใยที่ขาดแล้วกินใยเก่าของมันเข้าไป จากนั้นสร้างใยใหม่ออกมา พอเสร็จแล้วมันก็ไปรอที่มุมด้านบน

กระรอกแม่ลูก็ลุ้นว่าคราวนี้แมงมุมจะจับอาหารได้มั้ย

แต่มีนกบินผ่านมาโดนใยของมันจนขาดอีกครั้ง

"ว้า!" กระรอกน้อยอุทานออกมาด้วยความเสียดาย

แต่ไม่นานแมงมุมก็ไต่ไปซ่อมใยของมันเหมือนเคย มันค่อยๆ ทำอย่างมุ่งมั่นไม่ย่อท้อ

กระรอกน้อยเฝ้าดูจนรู้สึกสงสารแมงมุม ที่ไม่ว่าใยของมันจะขาดกี่ครั้ง มันก็จะชักใยของมันขึ้นใหม่อย่างไม่ยอมแพ้

ในที่สุดก็มีแมลงวันตัวหนึ่งบินมาติดใยแมงมุม

"เย้!" กระรอกน้อยดีใจที่แมงมุมได้อาหาร

แมงมุมรีบไต่ลงมาใช้ใยของมันพันตัวแมลงวันไว้ แล้วขับน้ำย่อยออกมาละลายอาหารก่อน จนได้ที่แล้วจึงใช้ปากดูดสารอาหารที่เป็นของเหลวเข้าไปในตัวมัน

"ผมรู้แล้วว่าแมงมุมหาอาหารได้ยังไง แม่ให้ผมดูเพื่อจะให้ผมชักใยแบบแมงมุมใช่มั้ยละ" กระรอกน้อยตอบด้วยความภูมิใจ

"แล้วลูกชักใยได้เหรอ" แม่ถามอย่างปลงๆ

"ไม่ได้นะสิ" ลูกตอบเสียงอ่อย

"ลูกเห็นใช่มั้ยว่าใยแมงมุมขาดตั้งหลายรอบ แต่แมงมุมก็ยังคงมุ่งมั่นชักใยอย่างต่อเนื่อง ไม่ทอดทิ้งสิ่งที่มันทำจนมันได้อาหารกินในที่สุด นี่แสดงให้เห็นว่าถ้าเราไม่ย่อท้อความสำเร็จต้องเป็นของเราในสักวัน" แม่อธิบายยืดยาว

"แต่ผมหิวแล้ว เราไปหามะม่วงกินกันเถอะแม่" กระรอกน้อยบ่นด้วยความหิว

แม่กระรอกถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วก็ไต่พากระรอกน้อยไปหาผลมะม่วงกิน