ในห้องเรียนของส้ม แอปเปิล อาร์ท
และแบงค์ มีบรรยากาศของความหดหู่อยู่ที่มุมห้อง ซึ่งเป็นที่นั่งของ สุข เด็กชายที่มีใบหน้าหมองคล้ำ
แววตาหม่นเศร้า ไร้ชีวิตชีวา ส้มสังเกตเห็นจึงหันมากระซิบกับแอปเปิลว่า “แอปเปิล
ช่วงนี้สุขเค้าดูเซื่องซึมไปมากเลยนะ ไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน”
แอปเปิลตอบรับอย่างเห็นด้วย “นั่นสิครับ
เดี๋ยวตอนพักเที่ยงลองไปคุยกับเค้าดีมั้ยครับ”
“ดีจ๊ะ”
ส้มพยักหน้าเห็นด้วย
พอถึงช่วงพักกลางวัน พวกคิดดีเลยหาจังหวะเข้าไปพูดคุยด้วยความเป็นห่วง
ส้มเป็นคนถามขึ้นก่อนว่า “มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่าจ๊ะ สุข”